Lu pajes’ nuostr’ va p’nnuminét’
p’cché tè l’aria fin’ nuttate e jurnéte.
S’ la matina priest’ t’affiecci a la funestra,
p’ llaria sient’ n’addora di jinestra.
La sera invece fann’ da cuntorn’
li mill’ e mill’ luci d’ cient’ e cchiù pajsci
tutt’ attuorn’.
A ‘stù pajes’, a lu pajes’ nuostr’.
Da Est a Nord, fino all’urizzont’,
lu culor’ d’ l’Adriatiche ridenn’
‘mpregna d’ salsed’n’ l’ariella che pass’
sopra lu pidicone
prima d’arruvé a la circonvallazione.
Da Nord a Ovest, come ‘ddù culossi,
spont’n’ la Majella e lu Granzass’.
Da Sud invece, passenn’ l’Appennino,
arriva fin’ ‘ncima lu coll’ d’ la gradina,
quillu vintaccio che nù chiamam’ “Faugnaccio”.
A ‘stù pajes’, a lu pajes’ nuostr’.
N’cim’ a la Cappèlla d’ Santa Nicola,
z’ sent’ nu prufum’ d’ viola,
cammont’ p’ li cuoll’ d’ salcicce e capicuoll’,
cabball’ p’ la Gradina e fin’ a la Valentina,
d’ ciqquel’ d’ v’ntricina.
S’ t’ tiri cammont’ p’ la chiazzett’
t’addicrij cu l’addore d’ purchetta.
Quest’, sol’ a nu pajes’, a lu pajes’ nuostr’.
S’ vuò cacche cosa che t’ mantè sveglio,
hi da ‘ssaggé l’amaro Montelateglia,
è quist’ n’elisir tanto squisito,
che pure a li muort’ t’ mantè all’ampiet’.
Sté nu fium’ po’, che da li Stinci partènn’,
cu nu sapore e n’aroma gginuine,
ha ‘ttraversat’ l’Italia, l’Europa e tutt’
lu Munn’,
d’ lu Ponce steng’ parlenn’, lu Ponce d’ Tavenna.
L’ truov’ solo a ‘stù pajes’, a lu pajes’
nuostr’.
Z’ parla d’ la ggente, è tutta benestant’,
tra penzion’ e invalidité,
tenn’ tutt’ li cummidité.
D’ tutti z’avissìma ‘rcurdè,
ma per finire questa esternazione,
facciamo a tutti una raccomandazione:
“N’n z’ scurdat’ d’ lu Pajes’ vuostr’,
arminite sempre a lu Pajes’ vuostr’,
A lu Pajes’ nuostr’”.
Ddù amici umbrellun’
Z’ ‘ncontr’n na matin’
abball’ a la marin’.
Bbiat’ a chi z’arved’!
Ci pienz’ che è quasci n’ann’ che n’n z’
v’dem’?
Zitt’, n’n m’ fé ‘ast’mé, quill’
a strisce dice:
Lu padron’ mì, bbiell’ e bbuon’ è,
ma arruat’ la barbabbiet’l’ che ddè,
nott’ e juorn’ lu zucch’r’ ve a ffé.
N’n z’ arpos’ d’estat’ a chella casa.
Mò, coma dice, par’ che vuless’ ì in penzione,
speriem’ accuscì funisce sta canzon’.
P’ furtun’ che a hiss je piace a nuté,
tu l’ sié che nu viecchiu lup’ d’ mar’ è.
Sempr’ pront’, cu li siggilell’
dentr’ a lu portabbagaglio dell’Audi m’attocc’ a
sté
e quand’ a la cas’ arvè
a qualunque ora z’ascegn’, s’ gli n’ tè.
Sient’ a quist’!
T’ lamient’ proprio tu! Quill’ beige arrisponn’,
che avessa dici I puviriell’ che la muff’ a lu garaggio faccio
e verament’ tant’ abbisogn’ d’ nù ‘ccon’
d’ sole teness’?
Pienz’ che la ruzz’n’ m’ha attaccat’ la pont’
d’ lu pèd’
E asp’ttenn’ che m’arfénn’ lu trapient’,
stèng’.
Lu padron’ mì, l’ sié com’ fatt’ è,
tost’ e venn’ lu cafè e poca tiemp’ disponibb’l’
tè.
La padrona mì, com’ del rest’ la tì, patent’
n’n tè
e perciò, m’attocc’ a ggiubbé.
Ma li guai, lassem’la sté,
p’nzem’ cchiuttost’, a chi peggio sté.
T’ trov’ proprio bbuon’, so ccuntient’, l’
sié,
tié ancor’ chissi culur’ accuscì bbiell’,
non più d’ ddù, o mass’m’ tre ann’
dimustr’.
Ti ringrazio d’ lu cumpliment’, ma pur’ tu t’ difiend,
n’n t’ scurdé che sem’ appar’ da èté.
Vedo con piacere, che pure le Signore Padrone
ottimamente stann’,
cu li stessi costumi, tal’ e quale a mufalann’,
è come s’ lu tiemp’ p’ ‘llor’ n’n
è passat’,
z’ ved’, che cu li guant’, venn’ trattate.
Ecc’ che z’avvicin’ lu mì,
è arruvat’ l’ora da risalì.
Speriem’, che coma dicin’
na jurnata sana sana organizzano
accuscì parlé cchiù a luong’ putem’.
Mant’nem’z’ sempr’ fort’, m’arcummenn’.
Ciao!
Ciao! Ciao!
Il ricordo
Vaga il pensiero,
richiama sensazioni gia vissute
ma, solo lievemente sfiorate.
Una foto,
una frase scritta con la biro
o l’anello del portachiavi,
ritorna, la mente nel passato,
per meglio assaporare la gioia,
di ciò che caro è stato.
La Mosc’
Sott’ a lu sole cucient’ d’Aust’
lu sudor’ ‘ncuoll’ t’ z’ ‘mpast’.
Na mosc’ a la pèll’ z’appiccica,
un’, ddù, tre vvolt’ t’ pizzica.
L’ vuliss’ squaccé,
ma n’n z’ fé ‘cchiappé,
p’cché pur’ éss’ vò campé.
La Vèmmarì
Z’ dicev’ a la casa mì
che quand’ sunav’ la Vèmmarì,
ognun’ artiré z’avev’ a la casa sì.
La serata jèv’ bbèll’
jucavém’ a tresbirr’ e scunnarèll’
e n’n heji sentit’ la campanell’.
‘Ntrenn’ a la casa
m’heji miss’ a fisciché,
sapev’ che truvav’ a papé
e cuntient’ cuntient’ l’ jav’ a saluté.
Senza nusciuna discussion’,
m’ha ‘mmullat’ nu scurcion’
che sent’ ancor’ lu bruscior’.
I n’n capiv’ la raggion’
solo pruvav’ na sensazion’,
p’ mmé, lu prim’ e l’ultimo scuppilon’,
p’ hiss’ lu dulor’ e la delusion’.
La B’ciclett’
Ott’ann’ t’nevo.
Chella volt’ a Tavenna m'hì lassat’
p’cché m’aviva fé la ‘mpruvv’sata
e la b’ciclett’ m'hì arpurtat’.
Na cuntentezza appen’ l’heji vist’,
“Atala” la marc’,
lu campaniell’ e li parafangh’ tutt’ cromat’,
lu sillin’ marrone
e lu telaio ruscio come nù carvon’.
N’n t’ dic’ li lagrim’ però,
quand sopr’ m'heji’ assettat’
e li pedali n’heji truvat’.
“Zitt’ Pucciò”, n’n chiegn’,
li pedali stenn’ aggirati.
La moglia picciosa
Tutt’ li matin’
z’ sveglia cu lu dulor’ d’ schina.
Bbév’ amaro lu cafè
p’cché la coccia pèsént’ tè.
Telefona a la mammé
p’ sapé quell’ che ha da cuciné.
Lu liett’ va a scuprì
ma la provv’l’ l’ fé starnutì.
Dopp’ che la lavatrice ha prugrammat’,
la spesa va a ffé a lu mèrcat’.
Arvè a la casa avvilit’ e senza fiat’,
p’cché l’ascenzor’ z’è uastato.
Rape la porta e ji vè nu sveniment’,
l’acqua ha cascat’ p’ ttutt’ lu paviment’.
Z’ sciuppass’ li capill’
p’ na bbott’ d’ rizzilla.
Ma n’n tè lu tiemp’ p’ ppenzé,
prim’ la cucina e ppò li piatt’ ha da fé.
Ji vènn’ li cuminzion’
quand’ la television’ n’n funzion’.
Z’ sfoga cu lu marito disgraziato:
“E’ tutta colpa tì! P’cché m’hi
trascurat’”.
La verità è che attacca ppicci
p’cché cagné vuless’ la pelliccia.
E se a lu puviriell’, na notte, la voglia ji vè,
la scusa pront’ tè: “Statt’ sot’, massér’
n’n m’ n’ tè”.
La zizz’ d’ Mamm’
P’ farm’l’ scurdé,
a Acquaviva, accann’ a ziotta Giulia e Marì
m’hann’ avuta purté.
Appriess a mé, come ddù servette,
sor’m Annita e Antonietta.
Nu tragnitiell’ d’ latt’
appis’ a la littiera cu nu laccio,
la sete m’ luvava,
ma d’ Mamm’ la zizzuccia m’ mancav’.
E quand’ ci p’nzav’,
p’ llor’ jev’n parulacce e zampate.
La Trebbia
A la matin’ d’ bbonora,
z’ mèttéva in moto lu mutore
e veloce lu cintone aggiré facev’ lu bbattitore.
Vol’n’ li forche,
calano li méte a vista d’uocchi
e mén’n’ li manuocchi
che a uno a uno lu pagliarino ‘mbocca.
Lu gran’ a li facchini,
la paglia a lu grancrivèllo
e dopp’ a la marinèlla.
La cama z’ separava,
ma coma muccicava
e povv’r’ a chi ci ‘ncappava.
Ogni ttant’ lu cicino passava
e l’arsura p’ nù ‘’ccone t’ luvava.
A mèzz’ juorn’ invéce lu truffilillo
e lu tiemp’ d’attacché nu muccichillo.
Lu proprietario che ci tènéva,
p’ ffé bbèlla figura, maccaruni e carn’ cucév’.
“Com’ ha jut’ ‘Ntò ?” a Digadora
z’addummannév’
“Cu la 10-11” arrispunnév’
p’ significhé che tenta piatt’ accuppat’ z’aveva.
A vintun’ ore, la ‘nzalata cu la pumm’durèlla
e ancora lu tiemp’ d’ na bbivutèlla.
Fino a nott’ z’ trescava
e gguai s’ cacche aggin’ d’ gran’ ‘nterr’
cascava,
la voce d’ bbott’ z’ spaliava:
“ N’n vé bbon’ la trebbia d’ Giuvénn’
P’titt’,
è mèglio chéll’ d’ Faciitto”.
Quest’ p’ farvi capì che jèv’n’
tiemp’ trist’ pur’ p’ li cillitti.
L’autoscontro
A la Fier' d’ Bbari cu papé,
l’autoscontro hem’ jut’ a pruvé.
Nu quatrar’, com’ z’ sé,
gir’ e argir’, n’n vuléss’ mai lassé.
Na bbott’ d’ llé, un’ d’ qqué,
ma ie piacev’ pur’ a papé.
Li man’ d’ Nonna Serafina
Quand’ t’ hielz’ priest’ a la matin’,
li det’ chiechè n’n t’ z’ vonn’,
ddritt’ sonn’, par’n’ cippitiell’.
Ma com’ acchiapp’n’ li tamariell’,
l’orchestra z’ mett’n’ a suné.
Vol’n’ ssi man’,
z’ ‘ntreccian’ li fili,
na spingul’ p’ fermé
e subb’t’ arcum’nzé.
Sempre attent’ a n’ l’ fé ‘mbratté
e manc’ la stufa z’ po’ appiccé.
La musica che sient’
ore e ore, è nu poco sècchént’,
ma quand’ dopo juorn’ e nott’ di ‘ntricci,
lu pizzill’ vè scupiert’,
liess’ tutti a vocc’ aperta.
Capolavori sonn’ d’autenticité
che l’uocchi t’ fann’ spalazzé.
Nu che appr’zzé l’ sapem’,
n’applauso e na preghiera facem’:
“T’ bb’n’dica e t’ cunzèrv’,
lu Signore, chissi man’.
Lu cavallone
Nasce darass’ darass’,
cient’ volt’ z’ alza e z’abbass’
z’ alza e z’arbass’.
Sopra lu mar’ par’ che z’affaccia
com’ s’ vuléss’ vidé la fine
e sempre cchiù a la riva z’avvicin’.
Quand’ la rena arriv’ a tucché,
na carezza pare che ji fé.
E come lu ‘nnammurat’
che l’amore finalmente ha truvat’,
a lluong’ vuless armané abbracciat’;
ma n’n z’ po’ arpusé,
quill’ appriess’ sté p’ arruvé:
“Schenz’t’ famm’ passé !”
e zitt’ zitt’ z’ ha da ‘rtiré.
Lu putatore
Prim’ che la chiant’ va in fiore,
arriv’ cuntient’ lu putatore.
Z’ present’ come lu scultore
che cumenz’ nu capolavoro.
Armat’ d’ sigariell’,
taglia li taccariell’,
cu li fruovvici dé na spuntatell’,
p’ li cepp’ a usa l’accittéll’;
sempre appriess’ porta na limarella,
mai z’ scorda la cutarell’.
Na rama, mò l’ha da tagliè,
chell’altra l’ lassa p’ ll’ann’ che vvè
picché lu frutt’ a uanno ha da purté.
Chi fe quistu mistier’,
mal’ supporta li cunziglier’
e chi quistu mistier’ vò fé,
senza pieté li ram’ ha da taglié
Lu Tressette
Z’ joca in quattro,
ma un’, lu cumpagn’ è,
quill’ che sté ass’ttat’ d’ front’
a tté.
Dieci carte p’ d’un’, lu cartar’ dà,
cumenz’ quill’ che d’ man’ è.
Lu bbongioco, subb’t’ l’hi da ‘ccusé
e a la terza mana dimustré.
Lu scart’ d’ lu cumpagn’, bbuon’ l’hi da
guardé
e quill’ dell’avversario, n’n t’ l’hi da
scurdé.
Sempr’ z’arrisponn’ a men’ che piomb’ sié.
Cu lu vinticinc’, l’ass’ hi da fé casché.
Cu lu vintott’, lu tre hi da cirché
S’ tié lu vintinov’, lu tre hi da liscé.
Cull’ass’ terz’, liscio e busso z’ fé.
Cu lu ddù quart’, ribbuss’ pur’ l’ass’
hi da fé mett’.
La napuliten’ tutta t’ l’ può fé.
Doppio liscio, lu rré quart’ vò significhé.
Sola carta, t’avvis’ che cchiù n’n tè.
S’ tutti scartin’ tié,
lu cappott’ può rischié,
ma s’ la cart’ t’ vè e n’ l’ sié
juchè,
vol dire che t’hi da alzé,
stu jouco n’n è pp’ tté.
Lu liveto
P’ scherz’ avem’ fatt’ la piantaggione
d’ pied’ d’ liv’ a lu pidicone.
Li jinestre cu la ruspa hem’ strippat’,
lu terren’, prim’ spianat’ e po’ arat’.
Li pasciun’ a 6x6 venn’ chiantat’,
dopp’ che tutt’ lu camp’ è stat’ squadrat’.
A li 18 d’ marz’, priest’ d’ matin’,
a Francavilla hem’ jut’ cu lu camiuncin’
a pigliè li seicient’ piantine.
Cumpè Ughetto,
ci ha fatt’ nu pranzett’
a base d’ pesce a brudett’.
Lu pomeriggio z’hem’ arbiat’,
ma p’ la via, parecchi volt’ li carabb’nieri ci hann’
fermat’,
p’cchè la stessa matina, a Moro avenn’ rapito.
Lu juorn’ appriess’, a chiantè avem’ abbiat’,
li perzone present’ accuscì jev’n’ accucchiat’:
‘Ntonio d’ Rumaniello, Peppe e Miliuccio d’ Burgitto,
Cumpè Ricuccio d’ Mattì, Cumpè Ricuccio d’
Mandricchiella,
Zì Francisco e Zì Federico d’ l’Arciprev’t’,
Zì Mirico d’ Marianniello, Zì Peppe d’ Sippone,
Zì Peppe Ciannitto, Zì Angiulin’ e Zì Gino
d’ Marianniello,
Cumpè Guiduccio, Giustino d’ lu Ciuppitto.
Coma z’ po’ v’dé, lu lavor’ è stat’
purtat’ a la fine,
ma sapiss’ lu fum’ che hann’ fatt’ li fiaschi
d’ vino.
Lu Str’ppon’
Famm’ appujjé a te nu ‘ccon’
Ha ditt’ nu juorn’ l’edera a lu str’ppon’.
T’ facci’ cumpagnì ma senza darti accasion’,
sempr’ tu sié lu padron’.
Felici e bbiat’
pass’n’ li primi jurnat’.
Na matin’ z’ sveglia tardariéll,
la solita scrullatin’ a li frunnitèll
po’ sent’ a li pied’ na muccicarèll’.
“Uagliò, che è ‘ssa nuvité?
Mò chi è che z’ mett’ a tiliché?”
Sonc’ I, n’n t’ preuccupé,
p’ n’n m’ n’ casché,
nù ‘ccon’ ‘cchiù fort’ t’
vuless’ abbraccé.
“D’accord’, ma senza esaggeré”.
Lu tiemp’ passav’,
la muccicarell’ z’ luvav’,
ma li ram’ vass’ ‘cchiù n’n triddicav’.
“Uagliò, mo che t’attacca?
Che m’hi passat’ attuorn’ a sti vracci?”
N’n t’ n’ ‘ncariché,
sempr’ I sonc’,
è com’ s’ l’aria m’ vè a manché
e nu ‘ccon’ ‘cchiù cap’mmont’ m’
vuless’ tiré.
Va ‘bbuon’, s’ z’ tratt’ d’ salute
n’n voglio fé lu sgurbut’c’,
avant’ accuom’d’t’, ma sol’ p’ poca
minut’.
Appen’ la v’rneta ha sciut’ for’,
la primavera arriv’ cu na strett’ a lu cor’.
“Uagliò, mò che m’hi cumbinat’?
tutt’ li cos’ ved’ appannat’!”
Pov’r’ e ingenuo str’ppon’,
asponn’ lu ramp’chent’ senza cumpassion’,
stié p’ mmurì seccato
e ancor’ t’ nì ‘ddunat’
che I p’rciò a té m’avev’ attaccat’.
Lu triengul’
La 5° elementare, a la casa d’
Uggènia z’ facév’
e numerosa assai, la class’ jèv’.
Lu Maestr’ Bbass’, spiegat’ aveva,
che lu triengul’ rettangolo d’ tre lati z’ cumpunéva.
Lu prim’ scular’ a la lavagna chiamato,
sapev’ che ddù jèv’n’ li cateti;
lu nome d’ lu terzo però, n’ l’aveva afferrat’
e p’ punizione, z’ha ‘bbuscicato li bacchettate.
Lu second’, a caso interrogato,
cateto e cateto ha cunfèrméto,
cu lu stesso risultato.
La musica n’n chégna cu lu terzo interrogato,
pure hiss’ z’ha ‘mpuntat’
e vvia li stajulate.
A quistu punto, p’ n’n fé tuort’ a nusciuno,
da lu prim’ bbenco, lu Maestro cumènz’ a ddummanné
a uno a uno.
Cateto e cateto sempre la risposta,
avent’ lu prossimo, bacchettate e torna a posto.
La prima fila funiva,
e solamente la bacchetta z’ sentiva.
La seconda passata cum’nzava
e lu scruocco d’ la bacchetta la coccia t’ martellava.
Cateto e cateto ‘cchiù n’n z’ numinéva,
solo li man’ annénz’ z’ parava.
La terza fila attaccava
e lu turn’ mì sempre ‘cchiù z’ avvicinév’.
Fra poco attocc’ a mé:
“Aiutami mammé!!”.
Quend’ m’ stév’ p’ alzé”Cateto,
cateto e ipotenusa” z’ sent’ cap’llé!!
Lu cor’ in piétt’ m’ha zumpat’,
arrèt’ m’hèja ‘ggirat’, ‘Ntonio
d’ Tafécchia m’avev’ salvat’,
nu bascio ji avess’ scruccat’.
Dop’ che lu pericolo ha passat’
e li bbacchettat’ m’avev’ affrancat’,
d’ lu triengul’, “ L’IPOTENUSA” è
lu terzo lato,
d’ sicuro, tutt’ la classe z’ l’ha ‘mparato.
Lu ‘ntrighent e lu curius’
Lu ‘ntrighent’ a lu curius’
ha ‘ddummannat’:
“Na cosa famm’ capì,
li segret’ d’ tutt’ li ggent’, coma fié
a sapé”.
E’ nu dono d’ natur’,
asponn’ lu curius’,
I m’ faccio li fatt’ mì,
sonn’ l’altri che m’ venn’ a riferì.
Ma ved’ che tu, tiè poco da ‘mparé,
lu nas’, l’ siè bbuon’ andò l’hi
da ficché.
16 Marzo 1966
Da Tavenna em’ partit’ che fiuccav’,
a Trieste d’ nott’ arruvav’,
a lu puort’ la “Pacinotti” m’aspettav’.
Cainet’m Guglielmo che m’avev’ accumpagnet’,
a v’dè la motonev’ ha ‘rmest’ ‘mpressiunet’
e dop’ che a bord’ m’avev’ sestimet’,
cu nu gruopp’ a lu cor’ z’ l’è ‘rturnet’.
La Marzuvizza
Sott’ a lu chian’ d’ lu Nutar’,
la surgènt’ d’ ‘llacqua cumpar’.
Li ‘bbuv’ratur’, fatt’ d’ matun’,
sonn’ firmat’ a un’ a un’.
Nu nom’ inciso soprattutt’
d’ sor’m’, Anna Petitta.
Uno d’ lì tenta ‘nnammurat’ è stat’,
che lu ricord’ ja dedicat’.
Nu ‘ccon’ cchiù capillé
lu spigul’ d’ na massarì vié a ‘ncuccé.
Nu cacciator’ che vicin’ ha passat’,
na volt’ m’ha ‘ddummannat’:
“P’cchè all’ammiezz’ l’et’
chiantat’?”.
Tutt’ la storia hejia ‘vuta ‘ccunté.
Camill’ vivev’ allé.
Suocim’ ‘Ntonio d’ lu Pustiglion’
Ha ‘rfatt’ nuov’ la custruzion’
Sopr’ a li stessi fundazion’.
Siegli li scalin’ sté lu terrazzin’,
ammiezz’ la cucin’ e la sala cu lu lettin’.
Abball’, lu furn’ e lu camin’,
d’ quart’ la cantin.
La pischiera sott’ a la cirascia
e lu puzz’ tra la fivira e l’acacia.
Villa Giuliva l’avev’n’ chiamat’
e fino che suocim’ ha campat’,
paisan’ e frastieri a cintiner’ sonn’ stati ammitati,
grandi scurpacciat’ a ffé,
d’ vino e d’ magné.
P’ fé nu figlio bbiell’
Mazzat’ e paniell’
fann’ lu figlio bbiell’.
Accuscì, Mamma mì diceva,
e in pratica stu ditt’, mett’ l’ vulev’.
A dir’ la verité, I poc’ ci credev’
e quand’ la mala parat’ z’ mettev’
attuorn’ a la tav’l’ stanché la facev’.
Na volta sol’ m’ha ‘ttaccat’
e cu li dient’, nu muccic’ m’ha ‘ssettat’
a la cchiappa destr’, lu mierc’ m’ha lassat’
Papuccione
M’ chiamiev’ Puccione,
e Io fino da uaglione,
tenev’ p’ tté n’adurazione.
M’ purtiev’ a lu Uast’ cu ‘tté,
fierr’ e carvun’ javam’ a ‘ccatté,
ma dopo Bottaro, Potito e Baccalà,
a lu ristorant’ javam’ a magné.
Tatone Fonzo e
Boby
A vintun’ ore
sunav’ la ‘rbiatora.
Da lu truocc’ arminiv’ Tatone,
l’accittell’ t’nev’ p’ bastone.
Arruat’ che jev’ a la crucetta,
Boby z’ facev’ nà curzett’.
S’ sott’ a SanGiorgio n’n m’ truvav’,
currenn’ currenn’ sempr’ abbaiav’.
M’ vulev’ avvisé
che m’aveva sbrighé,
s’ vulev’ assaggé
paparuol’ e baccalé.
Vuléss’
Vuléss’ èss’r nu ciell’
e vulé alt’ a v’dè lu munn’ quant’
è bbiell’.
Vuléss’ èss’r nu calamer’
p’ v’dè li pesci sott’ a lu mar’.
Vuléss’ èss’r na furmichell’
p’ caminé pur’ cocce capibball’.
Vuléss’ èss’r nu pallon’
p’ fé vence sempre a la Roma.
Vuléss’ èss’r nu scrittore
p’ discriv’ tutt’ quell’ che teng’ dentr’
a lu core.
Vuléss èss’r nu scienziat’
p’ aiuté a li ggenti disgraziati.
Vuléss’…. Vuléss’…. Quanta cose
vuléss….
Ma sapet’ che vi dico:
Vuléss’ lassé li cos’ coma sténn’
ancor’ p’ tant’ e tanta anni.